Bir Hayatın Var – Kişisel Gelişim Hikayesi 25

Aşırı çalışan genç bir iş adamı varmış. Yoğun iş temposundan iyice bunalmış. Akşamları evine ne zaman gideceği bile belli değilmiş. Yönetici olduğu için, birçok insan ona imrenerek bakıyormuş. Ama o, yaşadığı hayattan hiç memnun değilmiş.

Hafta sonları bile evine gidemiyormuş. Toplantılar, elektronik postalar, iş seyahatleri, yazışmalar ve koşuşturmacayla geçen bir hayat. Ailesine, çocuklarına vakit ayıramıyormuş. Pek çok yakın dostunun adını bile unutmuş. Başını iki ellerinin arasına alıp, gözlerini kapatmış. “Bu nasıl hayat böyle?” diye söylenmiş kendi kendine. Bu karamsarlık içinde kıvranırken, birden çekmecesindeki küçük radyosunu farketmiş.

Radyoyu açmış. Duyduğu müziğin hoş tınısıyla biraz rahatladığını hissetmiş. Müziğin ardından radyoda yaşlı bir adam konuşmaya başlamış. Genç iş adamı radyoyu kapatacakken, yaşlı adam bir teoriden bahsetmiş. 

Teorinin adı ilginçmiş. “Bin Misket Teorisi” 
Merakla dinlemeye koyulmuş.

Yaşlı adam;
“Bir gün oturdum ve biraz hesap yaptım. Ortalama bir kişinin yetmiş beş yaşına kadar yaşayacağını varsaydım. Biliyorum, bazıları daha çok, bazıları daha az yaşar. Ama biz yetmiş beş sene yaşadığımızı düşünelim. Bir yılda 52 hafta olduğu için, 75’i 52 ile çarptım. Ortalama ömre sahip bir insanın tüm hayatı boyunca yaşayacağı Cumartesi sayısı olarak 3900. Şimdi beni iyi dinleyin.” demiş.

“En önemli kısmına geliyorum. Bütün bunları ayrıntılı olarak düşünmeye elli beş yaşında başladım. Yaptığım hesaba göre bu yaşa kadar 2180 Cumartesi yaşamışım. Ve eğer yetmiş beş yaşına kadar yaşayacaksam, sadece 1000 adet cumartesim kaldı. Aklıma farklı bir fikir geldi.

Hemen bir oyuncakçı dükkânına gittim ve 1000 tane misket aldım. Eve döndüğümde büyük, şeffaf bir kavanozun içerisine doldurdum hepsini. O günden sonra da, her Cumartesi kavanozdan bir tane aldım.

Misketlerin azaldığını gördükçe, hayatımdaki önemli şeyleri daha fazla düşünmeye başladım. Anladım ki, dünyadaki zamanımın akıp gittiğini farketmek kadar  önceliklerimi belirlemem de çok büyük bir öneme sahipti.”

Yaşlı adamın anlattıkları öylesine derine işlemiş ki, genç iş adamı âdetâ dünyadan kopmuş, sadece radyoya odaklanmış. 

Yaşlı adam, şu cümlelerle konuşmasını tamamlamış;
“Programı kapatmadan önce şimdi size son bir şey daha anlatacağım. Bu sabah kavanozun içinden son misketi de aldım. Eğer önümüzdeki Cumartesiye kadar yaşarsam, bana biraz daha zaman verilmiş olacak. Lütfen hatırlayın, önemli olan şey, zamanın nasıl akıp gittiğini farketmek ve hayatınıza nasıl yön vereceğinize karar vermektir.”

KISSADAN HİSSE

Daha çok zamana mı ihtiyacın var? Yoksa zamanı doğru yönetmeye mi ihtiyacın var Candaş’ım?

Hayat; iş hayatı, aile hayatı, eğitim hayatı, spor hayatı gibi farklı bölümlere ayrılıyor gibi olsa da, aslında sadece tek bir hayatımız var. Ve onu nasıl yaşayacağımız çok önemli. Bunun için öncelikle kendini keşfetmelisin, yakından tanımalısın. Yaşam bardağın neyle dolu, hangi konulara ne kadar vakit ayıracaksın hepsi senin elinde… Eğer hayat bardağını çok iyi yönetirsen; hem yaptığın işlerde disiplinli olarak başarıya ulaşırsın, hem sevdiklerine hem de sevdiğin şeylere vakit kalır.

Hikayedeki gibi sen de bin misketli bir zaman takibi yaparsan, son Cumartesi gelmeden hayatına istediğin yönü verebilirsin. Bu sana derin bir farkındalık ve hayatını doğru yaşamak için büyük bir fırsat verir. 

Sufiler çok güzel söylüyor, “Allah’ım beni hesap verme inceliğiyle yaşat” diye… Muhasebe yaparken kendini sorgulama, kendine soru sor lütfen. Çünkü sorgulamak olumsuz, soru sormak olumludur. Kendine soru sorarsan, daha gerçekçi bir muhasebe yaparsın. Geçmişin, şimdinin ve geleceğin muhasebesini çok özel yap. Çünkü borçlu ve alacaklı kısmına birçok deneyim, tecrübe ekleniyor. Onları iyi değerlendir. Böylece dünyada olursun ama dünyalı olmazsın. Çok kalbi olursun. Kendi göbek bağını kendin kesmiş olursun. Bunlar sana güç verir, içsellik verir, dervişlik verir.

Ve hep hatırla Candaş’ım. Hayat kısa, yol uzun…

Bu hayatı, hesap verme inceliğiyle yaşamak dileğimle…